Δημόσιο Καπνεργοστάσιο – Βουλή των Ελλήνων
6 – 31 Μαρτίου 2026Εννοιολογικό κείμενο
Το έργο UNPAID προσεγγίζει τη γυναικεία εργασία ως διαρθρωτική συνθήκη της κοινωνικής ζωής και όχι ως μεμονωμένη δραστηριότητα. Σε άμεση συνάρτηση με την προκήρυξη «Πίσω από τη βιτρίνα: γυναίκες της δουλειάς και της ζωής», το έργο διερευνά τη βιτρίνα ως μηχανισμό αναπαράστασης και πειθάρχησης, ο οποίος δεν λειτουργεί αποκλειστικά στο επίπεδο της εικόνας, αλλά ενσωματώνεται στο ίδιο το σώμα.
Η γυναικεία μορφή απεικονίζεται σε στάση «STOP», η οποία δεν εκλαμβάνεται ως πράξη αντίστασης με όρους σύγκρουσης, αλλά ως ένδειξη ορίου. Η χειρονομία σηματοδοτεί την εξάντληση ενός σώματος που καλείται να ανταποκρίνεται διαρκώς σε πολλαπλές και συχνά αντιφατικές απαιτήσεις. Το ρολόι στον καρπό λειτουργεί ως σύμβολο χρονικής ρύθμισης και ελέγχου, υποδηλώνοντας έναν χρόνο που δεν βιώνεται ως προσωπικός, αλλά ως διαρκώς αποσπώμενος.
Η παρουσία του παιδικού χεριού εισάγει τη διάσταση της φροντίδας ως αόρατης εργασίας, η οποία δεν καταγράφεται ούτε αποτιμάται, αλλά οργανώνει ουσιαστικά την κοινωνική αναπαραγωγή. Η απεικόνισή του δεν επιδιώκει αφηγηματική σαφήνεια, αλλά λειτουργεί ως δομικό βάρος, ενσωματωμένο στο σώμα της μορφής.
Η εσκεμμένη ασάφεια στο ένα μάτι της γυναικείας φιγούρας παραμένει ερμηνευτικά ανοιχτή. Μπορεί να παραπέμπει σε εμπειρία κακοποίησης, χωρίς ωστόσο να την αναπαριστά. Με αυτόν τον τρόπο, η βία δεν καθίσταται ορατό θέαμα, αλλά υποδηλώνεται ως διάχυτη και κανονικοποιημένη συνθήκη, η οποία συχνά δεν αφήνει σαφή ίχνη.
Ο τίτλος UNPAID λειτουργεί ως εννοιολογικός όρος και όχι ως καταγγελτικός σχολιασμός. Συμπυκνώνει την εμπειρία της απλήρωτης εργασίας, του χρόνου φροντίδας και της συναισθηματικής διαθεσιμότητας που παραμένουν εκτός θεσμικής αναγνώρισης. Το έργο δεν επιχειρεί να αφηγηθεί μια ατομική ιστορία, αλλά να καταδείξει τη δομική ασυμμετρία ανάμεσα στη θεσμική ρητορική της ισότητας και τη βιωμένη εμπειρία των γυναικών της εργασίας και της καθημερινής ζωής.
https://www.facebook.com/reel/1683006626384304
